Magdalena Nałęcz. Soha, ritkán, néha, mindig

Fordítás magyarra…

Cykl „Nigdy, rzadko, czasem, zawsze” jest opowieścią o obecności i relacji z drugim człowiekiem, zwierzęciem i samym sobą. Tytułowe słowa nie określają częstotliwości zdarzeń, lecz zmieniające się stany pamięci i bliskości. Na cykl składają się portrety osób oraz wizerunki zwierząt i osobistych artefaktów. Nie dokumentują rzeczywistości, lecz pokazują, jak pamięć przekształca obrazy i nadaje znaczenie codziennym śladom obecności. Obrazy przemawiają językiem symboli: czarny koń mówi o odwadze i drodze w nieznane, biały jeleń o przemianie, czarny jeleń o wewnętrznej przemianie i odnajdywaniu własnej drogi, wilk o instynkcie i zaufaniu, kot o niezależności, intuicji i cichej obecności, kruk o pamięci, a żmija o odradzaniu się poprzez zmianę. Szczególne miejsce zajmuje tu seria „Czy pamiętasz kolor oczu swojej matki?” – pytanie o granice pamięci i o to, co pozostaje z człowieka, gdy szczegóły się zacierają. Obrazy nie rekonstruują przeszłości. Tworzą przestrzeń, w której obecność zmienia swoją formę, ale nie znika. „Nigdy”, „rzadko”, „czasem”, „zawsze” nie są odpowiedziami – są sposobami istnienia pamięci, a jej niepewność odsłania swoją największą prawdę.