Up in the gods – kiállításmegnyitó

Fordítás magyarra…

Kiedyś to było! Do teatrów wchodziło się w świetle złotych kandelabrów, finezyjnie kute drzwi do galerii otaczały rzędy marmurowych kolumn. Prawdziwe świątynie sztuki. „Dlaczego zamieniliśmy to piękno na modernistyczne klocki?!” – mamrocze wiecznie niezadowolony internetowy komentariat, zapominając, że był to świat tylko dla wybranych. A pałacowe formy były jednymi z klasowych barier ochronnych. Wszystko byleby lud nie zmieszał się z elitami, które doskonale zdawały sobie sprawę z ustalonego porządku i w nazywaniu go potrafiły być doskonale złośliwe. Dlatego w londyńskich teatrach najwyższy i najtańszy rząd krzeseł, z którego niewiele było widać, nazywano „u bogów”. Sytuacja zaproponowana przez Jakuba Juliana Ziółkowskiego i Si On podczas festiwalu Sacrum Profanum zrywa z podziałem na to, co sceniczne i publiczne, wysokie i niskie. Nie tylko redefiniują różnice społeczne, ale także przekraczają granice rzeczywistości. Twórczość Ziółkowskiego i Si On, zwłaszcza w ich wzajemnym dialogu, wymyka się prostym kategoriom estetycznym i geograficznym, rozpisana jest pomiędzy to, co rozumiemy jako sztukę zachodnią i dalekowschodnią, miesza to, co z oficjalnych wizualnych obiegów, z tym, co pozostaje na ich obrzeżach. Realizacja w Cricotece przybiera formę „miejsca w miejscu”. Malarstwo w formie wielkoformatowych tkanin wyznacza miejsce „dziania się”, którego rytm porządkują antropomorficzne totemy oraz zaplanowane wydarzenia muzyczne i obecna na nich publiczność. W instalacji „Up in…