Rítus II

Fordítás magyarra…

Co łączy wielkopolskie wiwaty z muzyką obrzędu, który nigdy nie istniał? Dron, repetycja i przekonanie, że instrumenty tradycyjne nie należą wyłącznie do przeszłości. Album Wiwaty wyrasta z wielkopolskiej muzyki tradycyjnej i wydobywa z niej awangardowy potencjał. Karol i Filip Majerowscy sięgają po fragmenty melodii Walentego Żmudy i Szczepana Sadowskiego, braci Kurowskich, Tomasza Brudły oraz Franciszki Ciesiółki, traktując je nie jak cytaty, lecz jak inspirację do innego myślenia o dźwięku. Ciągły ton dud, instrumenty dęte blaszane i głosy wydłużają muzyczny czas, aż rytm zaczyna rozpływać się w rezonansie, a melodie odsłaniają mikrotonowe napięcia, dudnienia i wykonawcze niedoskonałości. Wszystko dzieje się bez elektroniki. Z muzyką Sary Davachi ten materiał łączy elegancja i cierpliwość, z jaką dźwięk rozwija się i ujawnia kolejne składowe harmoniczne. To dla nas część nowej sceny dudziarskiej z Brìghde Chaimbeul czy Harrym Górskim-Brownem na czele, których już znacie z poprzednich edycji. Dudy działają w niej jak akustyczny oscylator i zachowują regionalną tożsamość. WCIAS nie uwspółcześnia tradycji – eksperyment od dawna był w niej obecny. Po interwencji Jakuba Ziółkowskiego podobny język przejmie Kromleh, ale zerwie jego więź z określonym regionem i źródłem. Lira korbowa Pancerza i perkusja Maćka, znane z kasety demo Na komary , spotkają się w nowej kompozycji z irańskim instrumentem strunowym, santurem Sylwestra Sudnika. Nie będzie on dodatkiem, lecz równorzędnym…