O!peretka

Fordítás magyarra…

Spektakl zostanie zaprezentowany przez Teatr Witkacego w Zakopanem. Reżyseria, inscenizacja i opracowanie tekstu – Andrzej St. Dziuk Asystent reżysera – Andrzej Bienias Muzyka – Jerzy Chruściński Scenografia – Jacek Staniszewski Asystent scenografa – Jolanta Solska Choreografia – Anita Podkowa Kierownik produkcji – Arkadiusz Kudła Realizator dźwięku – Natalia Sosna Aranżacja – Maciej Gruchacz Obsada: Dorota Ficoń, Krzysztof Łakomik, Emilia Nagórka, Marek Wrona, Piotr Łakomik, Dominik Piejko, Krzysztof Wnuk, Andrzej Bienias, Krzysztof Najbor, Katarzyna Pietrzyk, Marcelina Budz, Adrianna Jerzmanowska, Agnieszka Michalik, Kamil Joński, Maria Chyc-Myrmuła, Wojciech Całka, Rafał Leks, Gaja Gajewska. Muzycy: Piotr Bednarczyk, Jakub Cudzich, Maciej Gruchacz Autor w Komentarzu do wydanej w 1966 r. Operetki pisał: „Ale… jak tu nadziać marionetkową pustotę operetkową istotnym dramatem? Monumentalny idiotyzm operetkowy idący w parze z monumentalnym patosem dziejowym – maska operetki, za którą krwawi śmiesznym bólem wykrzywione ludzkie oblicze…” To właśnie bowiem Operetka jest tym dramatem, w którym Gombrowicz pokazuje upadek ancien régime’u – religii i władzy z bożej łaski, demokratyzację i wykluwające się z niej upiory totalitaryzmu by wreszcie skończyć – no właśnie. Jaka może być dzisiaj konkluzja co do dalszej przyszłości świata? Kim będzie – jest – dzisiaj człowiek? Cały wywód Gombrowicza ucieleśniony jest w akcji opartej o genialną opozycje merytoryczną stroju i nagości – kultury i natury, reżimu i wolności. Historia XX w. przedstawiona jest jako sui generis rewia mód, a szaleństwo stroju (kultury) obrazuje schorzenia niszczącej ludzką wolność (podmiotowość) dyktatury ideologii. Operetka kończy się apoteozą młodości wiecznie nagiej, nagości wiecznie młodej,