Aşkım

İngilizceye çevriliyor…

Punktem wyjścia pracy nad spektaklem jest sytuacja społeczności Queer w Republice Białorusi, gdzie przygotowywana ustawa zakazuje reprezentacji jakiejkolwiek symboliki odnoszącej się do LGBT+: od ubioru i sposobu zachowania, po dzieła sztuki. Za publikację w mediach społecznościowych lub komentarz dotyczący tematyki Queer grozić będzie grzywna, prace społeczne, a nawet kara więzienia. Zrozumienie przyczyn nienawistnego stosunku dyktatorów w rodzaju Łukaszenki czy Putina oraz ich propagandystów do społeczności Queer jest kluczowe do zrozumienia ideologii „russkiego miru”, będącej podstawą agresywnej polityki Federacji Rosyjskiej. Stawiamy tezę, że konflikt między społecznością LGBT+ a totalitarnymi dyktaturami jest uniwersalny, a jedną z jego przyczyn jest specyficzna pozycja artysty Queer. Widmo dyktatora, które w spektaklu przywołujemy, nie może umrzeć, odradza się ciągle na nowo, przyjmując kolejne formy, infekuje marzeniem o kolektywnej przemocy i autorytarnej opiece. Czy widmo dyktatora ma coś do zaoferowania współczesnym Polakom? W „Mojej miłości” zestawiamy ze sobą widmo i Queera, a także słuchamy tego, co oboje mają do powiedzenia. Ukazujemy, jak ideologia jest kusząca, jak wabi, a równocześnie jak przenika się z Queerem w dziwnym miłosno-nienawistnym związku. Nasze przedstawienie nie przyjmuje formy teatru politycznego czy dokumentalnego. Staramy się, aby nie był to spektakl bazujący na martyrologii osób Queer. Zależy nam, aby nie reprezentować tych osób jako ofiar,