House Party

Prekladám do slovenčiny…

Co się stanie, jeśli koncert potraktujemy jak spotkanie w domu, a uwadze pozwolimy swobodnie przybliżać się do muzyki i od niej oddalać? Trzy długie sety pokażą przy okazji, jak nieoczywista bywa granica między dźwiękiem akustycznym a elektronicznym. Domówka zaczęła się dwa lata temu od Time to Gather Marina Formentiego. Rok później w Hevre trzy różne występy ułożyły się w jedno spotkanie bez wyraźnego podziału na scenę i widownię. Wracamy do tej przestrzeni i tej idei. Domówka jest świeckim rytuałem festiwalowej społeczności, do której każdy może dołączyć w dogodnym dla siebie momencie. To spotkanie w rytmie wspólnego skupienia, przerw i rozmów. Możecie usiąść, położyć się, zmieniać miejsce, wyjść do baru i powrócić. Dłuższe przerwy między setami przeznaczymy na wymianę wrażeń – wspólnota powstaje również wtedy, gdy muzyka milknie. Trzy tegoroczne sety przybliżają coraz bardziej do ciała. Najpierw mechaniczne drgania preparowanego fortepianu stworzą pozór elektroniki, następnie ciśnienie powietrza wydobędzie z klarnetu wielodźwięki, których harmoniczne przejmą wiolonczela i puzon, a w finale punktem wyjścia staną się odgłosy krążenia krwi, pracy płuc i wnętrza brzucha usłyszane w skrajnej ciszy. Wieczór poprowadzi zarazem od całkowicie akustycznego instrumentu, przez trio połączone z nagraniami terenowymi, aż do elektroniki odtwarzającej wewnętrzny soundscape ciała. Barbara Drazkov – The Well-Prepared Clavier (2026) 40 ’ (premiera światowa) Barbara Drazkov – fortepian…