Van bennem valami, amit nem lehet megmutatni. HAMLET

Fordítás magyarra…

Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa. ・ To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat. ・ Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna. ・ W scenariuszu wykorzystano fragmenty „Hamleta” Williama Shakespeare’a w przekładzie Macieja Słomczyńskiego. Bodźce sensoryczne: • głośna muzyka; • wysokie dźwięki; • migające światła; • dym sceniczny; • dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli. Treści wrażliwe: • tematyka kryzysu psychicznego; • liczne odniesienia do tematyki samobójczej; • scena pozorowanego wieszania się; • choroba onkologiczna; • trudne relacje rodzinne; • krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów); • liczne wulgaryzmy. Interakcje z widzami: • aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni. Inne: • scena z udziałem psa. UTWORY WYKORZYSTANE W SPEKTAKLU CHRONIONE SĄ PRZEZ STOWARZYSZENIE AUTORÓW ZAIKS Yasmin Levy, „La Alegria” (muzyka i słowa Yasmin Levy) Phil Collins, „In the Air Tonight” (muzyka i słowa Phil Collins) Warszafski Deszcz, „Aluminium” (muzyka „Waco” Łukasz Mielcarz, słowa Jacek „Tede” Graniecki) Paluch, „SZAMAN” (muzyka Kamil Pisarski, słowa Łuka