Bolondok aranya

Fordítás magyarra…

W złotych maskach, z powagą większą niźli rozum, kroczą tak, jakby świat był ich prywatnym podium. Jeden tak jest doniosły, że sam sobie bije brawa, gdy lustro z pełną powagą słucha, o czym właśnie gada. Patrzą z góry na gawiedź przez szkła kosztowne, lśniące, jakby sam Stwórca nadał im przywileje nieprzemijające. Mierzą świat spojrzeniem znad pełnego kielicha, nie wiedząc, że pół miasta ze śmiechu ledwie wzdycha. Bo pycha, mości państwo, ma naturę przekorną. Im wyżej ją posadzisz, tym śmieszniejszą jest formą. I często ten, kto światem chciał władać bez mała, jest jedynie błaznem, co za króla się podawał. A świat już nieraz widział ten paradny korowód: te same miny wyniosłe, ten sam nadęty powód. Zmieniają się dekoracje, sztandary i epoki, lecz błazen pozostaje, choć zamienia tylko stroje. I gdy opadnie kurtyna, ucichnie fanfara skryta, pozostanie pytanie, którego nikt nie pyta: czy była to elita, czy tylko błazenada w złoto należycie spowita? Wystawa Gabrieli Gierczyk. Wstęp wolny | 22.10.2026 | 18:00