Anni Albers. A fonal filozófusa

Fordítás magyarra…

Wystawa, spotkanie autorskie oraz projekcja filmu w ramach Festiwalu Conrada Łaciński przymiotnik textilis – tkany, dziany – dał początek terminowi tekstylia, którym określa się struktury wykonane z włókien. Fizyczny kontakt z nimi jest jednym z pierwszych, jakiego doświadczamy. Relację między tkaniną i przestrzenią zbadał w połowie XIX wieku niemiecki architekt Gottfried Semper (1803–1879), do którego teorii nawiązuje niemiecko-amerykańska artystka, Anni Albers wskazując, że zanim powstały ściany z kamienia, to właśnie tkane maty i skóry zapewniały schronienie i dzieliły przestrzeń. Tkanie jest więc pierwotną formą budowania. W swoim eseju Constructing Textiles z 1946 roku autorka utożsamia proces powstawania tkaniny z projektem architektonicznym, w którym wzór, rodzaj i struktura fizyczna materiału są równie ważne. Urodzona w 1899 roku w Berlinie jako Anneliese Fleischmann swoją artystyczną edukację rozpoczęła w wieku siedemnastu lat. Po nieudanej próbie zostania uczennicą Oskara Kokoschki spędziła dwa semestry w Szkole Sztuki i Rzemiosła w Hamburgu, by w końcu zostać studentką Bauhausu w Weimarze. Tam poznała swojego przyszłego męża Josefa Albersa. Tak jak wiele innych studentek wylądowała na „kobiecym wydziale”, jak nazywano warsztaty tkackie. Początkowo tkanina nie była jej wymarzoną formą twórczości artystycznej, ale później, kiedy zaczęła eksperymentować ze strukturą i różnymi rodzajami materiałów, ta właśnie praca stała się jej powołaniem. „Nie było żadnego…