Marat üldözése és halála

Fordítás magyarra…

„Kiedy wydawało się, że spektakl zmierza ku punktowi kulminacyjnemu (jak w niesamowitej scenie Marata z naręczem odciętych głów) następuje twist o 180 stopni i wracamy do spokojniejszej, bardziej wyważonej narracji. Widownia jest tak wodzona za nos jeszcze kilkukrotnie. Twórcy wyciskają z obłąkańczej konwencji co się da – skoro dramat wystawiają pacjenci przytułku dla umysłowo chorych, nie spodziewajmy się spokojnej, linearnej fabuły”. Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkic h „Problem nieumiejętności wyciągania wniosków z historycznych katastrof i popełniania przez społeczeństwa i narody wciąż tych samych, doprowadzających do kolejnych tragedii, błędów, pokazany został w tym spektaklu w bardzo pięknej, estetycznie ciekawej i oryginalnej formie. Scenografka Marika Wojciechowska zaprojektowała dla aktorów wielkiej urody, złożone z wielu elementów kostiumy, pozwalające wykonawcom tak funkcjonować samodzielnie, jak i zespalać się w wielu scenach z ogromnymi, ludzkich rozmiarów lalkami; wprowadzanymi tu przede wszystkim dla podkreślenia chwilowego rozdwajania się osobowości pacjentów szpitala psychiatrycznego, wcielających się w postaci bohaterów Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Podobną rolę w akcentowaniu dwoistej natury scenicznych figur wyznaczono tu muzyce; częściowo wykonywanej na żywo a częściowo emitowanej mechanicznie. To bardzo ciekawe, zwłaszcza pod względem formy, przedstawienie”. Anita Nowak, e-teatr.pl „Ta wspaniała perspektywa plastyczna, uzupełniona o kostiumy pacjentów, przyczyniła się do powstania mistrzowskiego, wielowymiarowego dzieła scenicznego – do adaptacji sztuki Petera Weissa Męczeństwo i śmierć Jean Paul Marata przedstawione przez zespół aktorski przytułku w Charenton pod kierownictwem pana de Sade, jakiej pod nową dyrekcją Karola Suszczyńskiego