Stasia Wyspiańskis Glasfenster

Wird ins Deutsche übersetzt…

Mimo mnogości wykorzystanych środków spektakl w żadnym momencie nie przytłacza. Doświadczenie jest zaplanowane tak, aby uwrażliwić dzieci na bodźce. Jest tu wiele momentów, w których młodocianym widzom sugeruje się wsłuchiwanie w szelesty, szumy czy świergoty wyłaniające się z natury. (...) To najwyższy poziom zadbania o zmysłowość odbiorcy – bez niepotrzebnych manipulacji czy dróg na skróty. Szymon Białobrzeski, Teatr dla Wszystkich Narysowane kwiaty ożywają na scenie niczym żywe witraże, światło przenikające przez kolorowe elementy buduje malarskie obrazy, a teatr cieni pozwala im nieustannie się zmieniać. Jedna z aktorek zamienia swoją suknię w kwitnącą łąkę, druga staje się jednocześnie motylem i makiem. Wszystko pozostaje w ruchu, jakby przyroda sama chciała dopowiedzieć kolejne historie. Dopełnieniem tej opowieści jest muzyka. Szklane cymbałki, których brzmienie zmienia się pod wpływem wody, dźwięki bryczki, hejnału i śpiewane na żywo piosenki tworzą bardzo spójną, krakowską atmosferę. Widać również ogromną dbałość o wykonanie - aktorzy śpiewają czysto, a muzyka nie ilustruje jedynie wydarzeń, lecz staje się ich naturalnym przedłużeniem. Anna Kruk, Teatr Lalek Pismo Uczę filozofować i wiem jedno: dzieci nie kupują nudnego gadania. One kupują opowieści, których doświadczają całym sobą. Dziś zobaczyłem spektakl, który jest mistrzostwem świata w tej dziedzinie. Aktorzy opowiedzieli historię, w którą wciągnęliśmy się bez reszty. Zaczęli bardzo naturalnie - od rozmowy z dziećmi. [...] Dzieci w różnym wieku z podekscytowaniem śledziły każdy kolejny ruch aktorów. Każdy krok przynosił nowe odkrycie, a każda minuta wypełniała się kolejnymi kolorami, dźwiękami i pieśniami. Było to cudowne, niezwykle estetyczne doświadczenie. Krystian Karcz, Uczę filozofować Nagrody: